In de Joodse overlevering wordt een lichaam uit klei gevormd en met woorden tot leven gewekt. De golem: gemaakt om te dienen, te beschermen, te waken over een bedreigde gemeenschap. Maar iets kantelt. Wat bedoeld was als hulpmiddel, krijgt een eigen wil.

Deze oude mythe over geschapen leven vormt het vertrekpunt van Thomas Ryckewaerts Golem. Een verhaal over ambitie en overmoed, over destructie en waanzin. Over de hardnekkige menselijke drang om iets naar ons eigen beeld te scheppen — en de angst dat het ons zal overstijgen.

Van de Bijbel tot Frankenstein, van alchemie tot artificiële intelligentie: steeds weer duikt dezelfde vraag op. Hoe ver kunnen we gaan?

Met een stille, filmische beeldtaal tast Golem de broze grens af tussen mens en materie, rede en angst. Oog in oog met een figuur die hem weerspiegelt — maar hem niet is — ontdekt de schepper dat het monster misschien nooit in de klei zat, maar in de blik die haar vormgaf.

Een magnetiserend universum, (..) een hypnotische tunnel, (..) Ryckewaert is van zijn generatie een van de meest intelligente en theatraal onderlegde makers, klaar voor de echt grote zaal. – De Standaard